Ads 468x68px

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Βιράρω καπετάνιο.

Στην Αντοφαγκάστα της Χιλής συνέβηκε θαρρώ, μια φωτεινή και δροσερή από την αύρα του ωκεανού Κυριακή, με τον ήλιο, ανατέλλοντας να φωτίζει το πλοίο ανάμεσα από τις χαράδρες πέρα από τις υψηλές κορυφογραμμές των Άνδεων. Στο βάθος εκτείνεται η έρημος Ατακάμα, μια στεγνή και ξηρή περιοχή, διαβρωμένη, κατά μήκος των Χιλιανών ακτών στον Ειρηνικό ωκεανό. Η βροχόπτωση εδώ εμφανίζεται μια η δυο φορές τον αιώνα και η έρημος Ατακάμα είναι μια από τις ξηρότερες περιοχές του πλανήτη. Ένας συνδυασμός ψυχρών θαλασσίων ρευμάτων από την Ανταρκτική και του θερμού αέρα του ωκεανού δημιουργεί μια αντιστροφή που παράγει ομίχλη στην έρημο αλλά ελάχιστη βροχή. Η αντιστροφή αυτή κρατά επίσης χαμηλές θερμοκρασίες στην έρημο παρά την εγγύτητα της περιοχής στον ισημερινό.
Η ιστορία μας υποθέτω ότι ξεκίνησε ένα πρωινό στα τέλη Μαρτίου. Λέω υποθέτω γιατί είναι δύσκολο να ξέρεις το πότε ακριβώς ξεκίνησε κάτι. Είναι όπως ερωτεύεσαι κάποιον. Σε ρωτούν πόσο καιρό βγαίνετε και είναι δύσκολο να απαντήσεις.
Τίποτα δεν προμήνυε πως θα ήταν κάτι διαφορετικό από μια συνηθισμένη Κυριακή στον ήσυχο λιμένα που βρέχεται από τα νερά του νότιου Ειρηνικού ωκεανού. Μια μοναχική προβλήτα στο τέλος του λιμένος για πλοία μεσαίου μεγέθους της εποχής, στην δεκαετία του 70.
Ήταν νωρίς το πρωί, στεκόταν και κοιτούσε έξω από το φινιστρίνι του γραφείου του την ψυχρή δροσιά του πανέμορφου πρωινού, πέρα στις κοντινές πλαγιές στα άσπρα σπίτια η αντηλιά τον ενοχλούσε.
Καμιά σημαντική υποχρέωση δεν τον περίμενε σήμερα.
Είχε κοιμηθεί θαυμάσια στην ζεστή αγκαλιά της πράγμα που θεώρησε καλό οιωνό, διασφαλίζοντας πως τίποτα δεν θα πάει στραβά την υπόλοιπη μέρα.Για την ακρίβεια είχε μια τέλεια αίσθηση, το είδος εκείνο που έσβηνε τις μίζερες σκέψεις.
Ήμουν εξαιρετικά μπερδεμένος με την πορεία της ζωής του καπεταν Γιάννη τότε, και έτσι παραμένω και σήμερα.
Ένας προσηνής, ευγενικός και συνάμα γοητευτικός άνδρας που η λέξη ευπαρουσίαστος, μια λέξη που δεν την ακούς συχνά πλέον λένε ότι χαράχτηκε για εκείνον, έναν γενναιόδωρο άνδρα με ζωηρό χαμόγελο και ένα φινετσάτο γούστο στο ντύσιμο, το οποίο ακόμη και αν αγόραζες τα ίδια δεν θα το αποκτούσες.
Και όμως δημιουργήθηκε κυκλοφοριακή συμφόρηση.
Ήταν ήδη μετά τις οκτώ και να φουριόζος καταφθάνει ο πράκτορας του πλοίου και τον πληροφορεί ότι σε δύο με τρεις ώρες έρχεται εκτός προγράμματος ένα Ρο-Ρο μεταφοράς για να παραδώσει μερικά αυτοκινούμενα εμπορευματοκιβώτια και πρέπει το πλοίο να μετακινηθεί πιο μπροστά στην προβλήτα για να υπάρξει ο απαιτούμενος χώρος για την πρόσδεση του Ρο-Ρο.
Δεν μπορούσε να το πιστέψει.
Για μια στιγμή κοκάλωσε με το στόμα ανοικτό, έμεινε ακίνητος για δευτερόλεπτα με τα χέρια στα πλευρά και το πρόσωπο ανέκφραστο. Μόλις ξεπέρασε την έκπληξη , βρέθηκε σε πλήρη εγρήγορση.Το τελευταίο λοιπόν πράγμα που μας έλειπε ήταν αυτό μονολόγησε.Στο πλοίο δεν υπάρχει ψυχή πέρα από τον ίδιο και τον λαδά της βάρδιας με τα κορίτσια τους για συμπαράσταση στο πρόβλημα του. Το προς φόρτωση φορτίο δεν ήταν έτοιμο και το πλοίο περίμενε στην προβλήτα άπραγο για μερικές ημέρες, κάπου δε είχαν οργανώσει ολονύκτιο γλέντι και όλο το πλήρωμα είχε συμμετοχή. Παράδοξο που ο καπετάν Γιάννης απουσίαζε από το γλέντι.Έβγαλε μια βαθιά ανάσα σήκωσε τους ωμούς του και το βλέμμα του συνάντησε αυτό του πράκτορα. Η έκφραση του είχε μια αποφασιστική ηρεμία με ένα αμυδρό χαμόγελο να σκιάζει το πρόσωπο του.
Υπάρχει κάτι ανεξήγητο μα χειροπιαστό που πλανάται στη ατμόσφαιρα....
-Φοβάμαι πως θα γίνουμε πρωτοσέλιδο λέει του Ατζέντη.
-Δική σου επιλογή κάπταιν αλλά θα πρέπει το πλοίο να μετακινηθεί οπωσδήποτε.
Έριξε μια ματιά στο εσωτερικό της καμπίνας στο κρεβάτι. Ήταν όμορφη στ’ αλήθεια, ελκυστική μπορείς να την περιγράψεις, με μάτια που κοιτούσαν προς το μέρος του θεσπέσια νερά μιας καθάριας λίμνης, ντυμένη με ένα νεγκλιζέ που άφηνε να φαίνεται το κορμί της και τόνιζε το στήθος της. Λειτουργούσε επάνω του σαν έμπνευση και γέμιζε την ζωή του χρώμα και θόρυβο. Ο καπετάν Γιάννης είχε μια πολύ φημισμένη και σεβαστή ιστορία στις επιλογές του.
Φαινόταν κάπως ανήσυχη, διστακτική και απορημένη τον κοιτούσε προσπαθώντας να μαντέψει ποιο είναι το πρόβλημα που τους πρόεκυψε, δαγκώνοντας ανεπαίσθητα το κάτω χείλος της.
-Λορένα χρειάζομαι κάποιον να με βοηθήσει. Αυτό είναι το θέμα, δεν μου αρέσει αυτό αλλά δεν έχω άλλη επιλογή, σήκω και ετοιμάσου να πάμε στην πλώρη.
Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι αναστατωμένη σταυρώνοντας τα μακριά της πόδια, ακούμπησε πίσω στα μαξιλάρια με τα χέρια της προσπαθώντας να αντιληφθεί τι ήταν αυτό που της ζητούσε.
-Ετοιμάσου να πάμε μια βόλτα στην πλώρη και μην αναρωτιέσαι θα σου εξηγήσω.
Της ήταν αδύνατο να το πιστέψει.
-Μάλιστα . Νομίζεις στα αλήθεια ότι εγώ μπορώ να σε βοηθήσω;
-Δε θα στο ζητούσα, όχι αν μπορούσα να σκεφτώ έναν άλλο τρόπο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Η έκφραση στο πρόσωπο της δεν άλλαξε για αρκετή ώρα.
-Είσαι σίγουρος;
-Λορένα προχώρα και μην στύβεις το μυαλό σου δεν είναι απαραίτητο.
Ταυτόχρονα έγιναν οι δέουσες εξηγήσεις , ο λαδάς ξεκίνησε τα απαραίτητα δίκτυα και μετά ανέλαβε την λειτουργία στα βίντσια της πρύμνης
Η Λορένα με ρυθμό χελώνας και ρίχνοντας ματιές γύρω της προσπαθούσε να αντιληφθεί τι επρόκειτο περίπου να κάνει.
Με τα  "γουόκι τόκι" ανά χείρας φτάσανε στην πλώρη.
Τα βίντσια ήταν ήδη σε λειτουργία. Της έδειξε το μοχλό λειτουργίας στα χέρια και της εξήγησε το βίρα και το μάϊνα και πως ακριβώς λειτουργεί.
-Κατάλαβες Λορένα;
Η Λορένα έβγαλε μια βαθιά ανάσα και κούνησε ελαφρά το κεφάλι της.
-Κατάλαβα καπετάνιο.
-Ωραία πάρε το "γουόκι τόκι" και θα περιμένεις τις εντολές τώρα από αυτό, και να μην φοβάσαι είσαι ασφαλής της είπε, και αναχώρησε για την γέφυρα του πλοίου.
Ο θόρυβος σαν επανωτά γρονθοκοπήματα από τα γρανάζια του βιντσιού της προκαλούσαν μια αίσθηση εντόνου φόβου, τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί αναρωτήθηκε και άφησε το μοχλό στην ουδέτερη θέση.
Σταθερά και με ήρεμο τόνο ο καπετάν Γιάννης γνήσιος καπετάνιος, την προστάζει κοφτά μέσα από το "γουόκι τόκι".
-Βίρα Λορένα....  Λορένα Βίρα σου λέω……
Σταδιακά η Λορένα βρήκε πρόσκαιρα την αυτοκυριαρχία της, τέντωσε το κορμί της, και ξανατράβηξε τον μοχλό λειτουργίας του Βιντσιού.
-Βιράρω καπετάνιο, βιράρω, αγκομαχώντας σαν κλαυθμός ακούστηκε η απάντηση της.
Και το πλοίο πάρκαρε τριάντα μέτρα πιο πάνω στην προβλήτα υπό το έκπληκτο βλέμμα του ατζέντη, που κάτι σίγουρα θα μουρμούριζε για τους συγχρόνους απογόνους του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Θρύλος έχει μείνει ο απόηχος από το κυριακάτικο πρωινό μανουβράρισμα του πλοίου στην μακρινή Αντοφαγκάστα στην νότιο Χιλή.
Βίρα Λορένα,... Λορένα Βίρα σου λέω......
Βιράρω καπετάνιο, βιράρω……

Τον γνώρισα πολύ λίγο αλλά ξέρω τόσες ιστορίες του, που νομίζω ότι ζήσαμε μαζί μια ολόκληρη θητεία, στην απεραντοσύνη των ωκεανών.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Web Informer Button