Ads 468x68px

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Λεν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές

Κέιπ Τάουν Άνοιξη του χίλια εννιακόσια εβδομήντα επτά, μόλις γυρίζαμε στο πλοίο από μια συνηθισμένη νυκτερινή έξοδο στην πόλη, αφού είχαμε απολαύσει ένα ιδανικό βραδινό γεύμα. Η κορυφαία και φημισμένη αστακομακαρονάδα του "Ακρωτηρίου" είναι ένα must για εκείνους που ψάχνουν την απόλυτη γεύση. Το άφθονο φρέσκο ψάρι, ο αστακός, αχινοί, και τα υπόλοιπα θαλασσινά, είναι καθημερινά στη διάθεσή σας. Επιλεγμένα εμφιαλωμένα κρασιά, συμπληρώνουν άριστα το μενού, είτε αυτό περιλαμβάνει ψάρι ή κρέας.
Το δυνατό σοκ προέκυψε από την περιπετειώδη καταδίωξη, που παρά λίγο έλειψε να καταλήξει σε τραγικό μακελειό. Σημειώθηκε λίγο μετά τη μία τα ξημερώματα, στην μεγάλη στρογγυλή πλατεία που περιβάλει το Greenways Hotel στην Torquay Avenue, της πόλης του Ακρωτηρίου στη Νότιο Αφρική.
Όλα ξεκίνησαν σ’ ένα σταυροδρόμι που δημιουργείται το αρχικό ύψος της Torquay Avenue, ο οδηγός σε μια μεγάλη παλαιή αμερικανική Πλύμουθ μας έκλεισε το δρόμο κάνοντας μπλόκο στο ταξί που επιβαίναμε και οδηγούσε ο Λιβανέζος ιδιοκτήτης του, ήταν μια ομάδα από νέγρους που επέβαιναν στο παλιό αυτοκίνητο και επιχειρούσαν να μας ληστέψουν.
Το θαύμα για μας είναι ότι ο οδηγός μας διατήρησε την ψυχραιμία του συνεχίζοντας ατάραχος, δεν ακινητοποιήθηκε ούτε εγκατέλειψε την προσπάθεια να διαφύγει, απλώς έβγαλε από τη θήκη του και το εναπόθεσε στην άδεια θέση του συνοδηγού το τεράστιο μάγκνουμ 44 όπλο του που κουβαλούσε μαζί. Ακολούθησε καταδίωξη από τους επιδόξους ληστές μέχρι και την λεωφόρο heerengracht όπου και εγκατέλειψαν την προσπάθεια τους.
Έμεινα να κοιτάζω τον οδηγό σαν χαμένος, μόνο όταν φτάσαμε στο πλοίο κατόρθωσα ν’ αρθρώσω λόγο και περιέγραψα την ηρωική συμπεριφορά του ταξιτζή μας.
Υπήρχε μεγάλο ποσοστό εγκληματικότητας στο Κέιπ Τάουν, σε ορισμένες περιοχές της πόλης οι κλεφτές, οι ληστές, οι πόρνες, οι λαθρέμποροι ναρκωτικών και οι κάθε λογής φυγόδικοι αποτελούσαν κράτος εν κρατεί. Το μεγαλύτερο ποσοστό της εγκληματικότητας αφορούσε το μαύρο πληθυσμό της πόλης που αυξάνονταν ραγδαία.
Ήταν η εποχή εκείνη που στη χώρα του απαρτχάιντ το να αφαιρέσεις ζωή νέγρου και μάλιστα επίδοξου ληστή ήταν αμελητέο αδίκημα.
Οι επιβάτες του ταξί ήμουν εγώ παρέα με τον προερχόμενο από ναυτική οικογένεια των κυκλάδων νεαρό δόκιμο ηλεκτρολόγο του πλοίου.
Έτσι ξεκίνησε εντελώς τυχαία μέσα από αυτή την περιπέτεια και το σοκ, ανάμεσά μας να αναπτύσσεται μέσα στα χρόνια μια δυνατή φιλία.
Ο Επαμεινώντας είναι ένας ευγενικός νεαρός, γοητευτικός άνδρας με την κοσμοπολίτικη αύρα ενός καλλιτέχνη εν αντιθέσει μ’ έμενα που σαν τον κότσυφα αγαπώ την μοναξιά, μου αρέσει η παράδοση και αποστρέφομαι την επίδειξη.
Η φιλία μοιάζει με τα παλιά βιβλία, που ο χρόνος έρχεται και τους προσδίδει πολύ μεγαλύτερη αξία.
Ο Επαμεινώνδας στις ημέρες εκείνης της εποχής, είχε κοντά μαύρα κατσαρά μαλλιά, οβάλ λευκό πρόσωπο, μαύρα μάτια ανθρακίτης, χέρια περιποιημένη, καθόλου περιφέρειες, ίσια πλάτη. Δεν ήταν παχύς αλλά φαρδύς με στέρνο ανοικτό. Είχε μια αέρινη αίσθηση η όλη του παρουσία.
Το δίλημμα που βασάνιζε τον Επαμεινώνδα, αφορούσε μια μικροκαμωμένη ξανθούλα ένα πλάσμα γλυκύτατο, ανήσυχο αντιμετώπιζε ακόμη και τα σοβαρά πράγματα με μια ελαφρότητα, και είχε πολλά παράπονα από την ερωτική τους σχέση. Είχαν ζήσει όλα τους τα χρόνια στο νησί αποφοιτώντας το τοπικό γυμνάσιο. Μετακομίζοντας ο φίλος μου στην Αθήνα στη σχολή Ηλεκτρολόγων πολλές φορές αναρωτήθηκε τι ήταν εκείνο που τον είχε ωθήσει σ’ αυτή τη σχέση, η όποια παρεμπιπτόντως ήταν και η πρώτη αγάπη γνωστού συμμαθητή του. Όλα αυτά τα χρόνια των σπουδών του η σχέση τους πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας η κοπέλα ουσιαστικά είχε φύγει από την ζωή του, την είχε δει ελάχιστες φορές και αυτές φευγαλέα.
Πάει καιρός τώρα που η φίλη του προσπαθεί ορμητικά να ξαναμπεί και πάλι στην ζωή του.
Ταυτόχρονα η 'Αντζελα μια νεαρή ψηλή καστανή γυναικεία φιγούρα, εργαζομένη σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία ανακάλυπτε πως πολύ της άρεσε ο νεαρός και τα έφτιαξε μαζί του.
Αυτή η νέα σχέση ήταν κάτι σαν τονωτική ένεση στην ιδέα που είχε για τον εαυτό του.
-Να μην το ξεχνάς στις γυναίκες αρέσουν οι ευγενικοί άνδρες, έλεγε ο σοφός παππούς μου.
Ήταν πολύ περίπλοκο να την περιγράψει με λόγια την ψυχοσωματική κατάσταση του, ήταν σαν μια ανάμνηση που γλιστρούσε στο μυαλό του.
Ένοιωθε πως μια παγωμένη ανατριχίλα τον συνταράζε ολόκληρο.
Είχε την αίσθηση ότι βάδιζε μέσα σ’ ένα τοπίο μετά την βροχή, στην υγρασία, ενός παράξενου δρόμου. Και η λύση ήταν εκεί στο τέλος του δρόμου και τον περίμενε.
Το πρόβλημα του είναι ότι ο δρόμος σε κάποιο σημείο του διχαλώνει. Από το ένα μονοπάτι βρίσκεται το χθες και η σιγουριά του γνώριμου, από το άλλο το αχαρτογράφητο άγνωστο.
-Ποιο δρόμο θέλεις να διαλέξεις, η εκλογή βρίσκεται στα χεριά σου, του είπα
-Ο ποιητής έχει απαντήσει προ πολλού στο ερώτημα αυτό συμπλήρωσα.
Δυο δρόμοι χωρίζουν σ’ ένα δάσος κι εγώ.
Εγώ τον λιγότερο ταξιδεμένο πήρα.
Κι αυτή είναι όλη κι όλη η διαφορά.
-Για να υποστηρίξω αν το χρειάζεσαι την όποια απόφαση σου αυτό που έχω να σου πω για μένα προσωπικά δεν χρειάζεται να ξέρω που πάω από τη στιγμή που βγήκα στο δρόμο.
-Εσύ είσαι σε διλληματική θέση, του είπα. Είναι πολύ αργά για να υποχωρήσεις μα και πολύ νωρίς για να δράσεις. Αυτό που σου μένει είναι να αναμένεις. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να παρατηρείς και ν’ ακούς χωρίς να μπορείς να δράσεις.
Είσαι ακριβώς σ’ αυτό το σημείο τώρα.
Προς το παρόν του ήταν πολύ δύσκολο να αποφασίσει, δεν επιθυμούσε να δοκιμάσει την τύχη του με μια πορεία μέσα από κυκεώνες αισθημάτων κι απέραντες μοναχικές στιγμές.
Λεν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές.
Λένε ειν’ εύκολο το χτες να λησμονήσεις.
Όμως εγώ νιώθω ακόμα σα νάταν χτες.
Τα δάκρυα, τα φιλιά κι όλες τις συγκινήσεις.

- Να ξέρεις πως αργά η γρήγορα θα υπακούσεις στα αληθινά καλέσματα της καρδίας σου.
Ίσως αύριο ίσως μετά από καιρό, ακόμη δεν ξέρω πότε. Το πρώτο βήμα ήταν το αποτέλεσμα μια διαδικασίας που είχε αρχίσει τον προηγούμενο χρόνο. Το δεύτερο είναι αυτό που διαδραματίζεται τώρα. Το τελευταίο θα γίνει όταν περάσεις από τις σκέψεις στις πράξεις.
Αναρωτήθηκες ποτέ πόσοι είναι αυτοί που παρόλο που ξέρουν ότι βρίσκονται σε λάθος δρόμο, λάθος περιβάλλον, ακόμη και λάθος σχέση, κάνουν το μεγάλο και τολμηρό βήμα να επανεξετάσουν τον εαυτό τους και τις πραγματικές επιθυμίες τους και να ξεκινήσουν να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν, να ξαναδούν τον εαυτό τους σε καθαρό καθρέπτη;
Η αναβλητικότητα είναι φυγή από τις τωρινές στιγμές. Παρά τις μακροπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες της, ελάχιστοι άνθρωποι θα είναι ειλικρινείς αν πουν ότι δεν είναι αναβλητικοί.
Στην πραγματικότητα δεν αναβάλλεται κάτι όταν δεν το κάνεις, απλούστατα δεν έγινε.
Για μερικούς δε γίνεται τρόπος ζωής, ν’ αναβάλλουν πάντα για μια μέρα που δεν θ’ έρθει ποτέ.
Άρχισε να διηγείται την ιστορία της γνωριμίας με την νεαρή ξανθή κοπέλα αλλά, κατά ένα περίεργο τρόπο, μου φαινόταν ν’ ήξερα τα κυριότερα σημεία. Ποιος αλήθεια δεν έχει περάσει από το στάδιο αυτό.
-Ποτέ δεν τα πήγαμε τόσο καλά από την αρχή κιόλας αυτής της σχέσης υπήρχαν προβλήματα ανάμικτα με τα αισθήματα.
-Γιατί συνέχιζες τον ρώτησα.
-Έλπιζα πάντα ότι τα πράγματα θα καλυτέρευαν.
-Συμπεριφέρεσαι πολύ ανόητα αν αποζητάς μια εξήγηση έξω από τον εαυτό σου για το τι πρέπει να αποφασίσεις.
Και όταν η σχέση τους έδειχνε να ξαναρχίζει, το κύμα του μέλλοντος ήρθε και τουμπάρισε την βάρκα του. Αισθανόταν ελαφρώς και αορίστως ένοχος για το γεγονός, αλλά μόνο ελαφρώς και αορίστως.
 Οι κυκεώνες των αισθημάτων είναι ένα μακρύ ταξίδι που κρατεί αιώνες, ποτέ του δεν φτάνει στο τέλος. Πόσοι και πόσοι ταξιδιώτες δεν έχουν περάσει από τους σταθμούς του. Άλλοτε με σκληρές αποφάσεις άλλοτε με ήπιους τόνους.
Ο φίλος μας το ένοιωθε, έφτανε στο τέλος, ολοκληρώνοντας αυτό το ταξίδι. Δεν εξαίρω το γεγονός ότι ήταν συνετός και συμβιβασμένος με τη μοίρα του και η εξέγερση ήταν πάντα ξένη με τη σκέψη του. Παρόλα αυτά συνέχισε με μεγαλύτερη ένταση την προσπάθεια να κάνει γνωστό το τέλος του ταξιδιού του με την ανήσυχη και με μια ελαφρότητα ερωτική τους σχέση.
Όχι δεν ήταν ερωτευμένος μαζί της. Οι δυο τους απλώς ζούσαν ένα ιντερμέτζο καλοτυχίας, ενισχυμένο από μια δόση σεξουαλικής εναρμόνισης.
Δεν είχε κανένα λόγο να πιστεύει πως αυτό το πράγμα θα κρατούσε και πάλι για πολύ.
Αυτή τη φορά δεν έχει πισωγυρίσματα, η σχέση τους είχε γεράσει πριν την ώρα της.
Ήταν δική του απόφαση να φτάσουν στο τέλος.

Τρεις μήνες αργότερα.
Βρισκόμαστε στην μεγάλη δεξαμενή επισκευών Keppel Verolme BV, στα ναυπηγεία με έδρα το Ρότερνταμ στην Περιοχή του Rozerburg στην ανατολική όχθη του μεγάλου καναλιού, του θαλάσσιου δρόμου που ενώνει τη Βόρειο θάλασσα με την Κεντρική Ευρώπη. Βασικές υπηρεσίες του είναι επισκευή,  συντήρηση, τροποποίηση, ανακαίνιση και κατασκευή πλοίων. Στη δυτική πλευρά του καναλιού είναι η περιοχή του Vlaardingen, με τις απέραντες εκτάσεις από τουλίπες, το χαρακτηριστικό λουλούδι της Ολλανδίας. Ένα μοναδικό θέαμα. Ένα πολύχρωμο χαλί από τουλίπες σκεπάζει τις καλλιέργειες, και συνθέτουν μια πανδαισία χρωμάτων και μας υπενθυμίζουν ότι έφτασε η άνοιξη.
Ο Επαμεινώνδας γύρισε στην καμπίνα μετά το τέλος της καθημερινής εργασίας του στις επισκευές του μηχανοστασίου, και βρήκε την 'Αντζελα να κοιτάζει το επαγγελματικό ημερολόγιο του. Το είχε ανοιγμένο σε μια σελίδα και διάβαζε μια υποσημείωση.
-Πάντως ο έρωτας σας δεν κράτησε για πάντα του είπε η 'Αντζελα.
-Έτσι νομίζω απάντησε εκείνος.
-Γιατί πες μου, Αρραβωνιαστικιά σου είμαι, είπε η 'Αντζελα.
Είχε αρχίσει να έχει πονοκέφαλο, γι’ αυτό μπήκε στο μπάνιο και έκανε ένα γρήγορο κρύο ντους. Ένοιωθε να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με τον τρόπο που συνήθως οι γυναίκες βγάζουν διάφορα αυθαίρετα συμπεράσματα.
-Ξέρεις καλύτερα να υπάρχει διάλογος μεταξύ μας, και να λέει ο ένας στον άλλο τους λόγους για τους οποίους είναι χαρούμενος η λυπημένος του είπε.
-Ε, ναι, είπε ο Επαμεινώνδας, όμως δεν προχώρησε παραπέρα. Πολύ θα ήθελε να της εξηγήσει πως τώρα βρισκόταν στην αρχή ενός γλυκού ονείρου, με μια γυναίκα που τον ήθελε και τον αγαπούσε.
-Το ξέρεις ότι έχεις ένα ύφος σα δαρμένο σκυλί; Είπε η 'Αντζελα.
-Ε, δε νομίζω ότι είναι και τόσο άσχημη η κατάσταση μου, απλώς νοιώθω λίγο απαίσια, με ταλαιπωρεί λίγο ο πονοκέφαλος της είπε.
-Ακόμη περιμένω να μου πεις γιατί έχεις αυτό το λυπημένο ύφος, είπε η 'Αντζελα.
Ήταν βέβαιος πως αρκούσε ακόμη μια ερώτηση για να ξεκινήσουν μια ατελείωτη κουβέντα, η όποια μπορεί και να κρατούσε και ώρες. Προτίμησε να μην το ρισκάρει και δεν απάντησε.
Η 'Αντζελα. έπιασε τον εαυτό της ν’ ανασηκώνει τους ώμους της για να καμωθεί ότι δεν την πείραζε η σιωπή του. Όμως άνθρωπος ήταν και την ενοχλούσαν όταν κάθε τόσο ανακάλυπτε αναμνήσεις της εφηβικής του ηλικίας. Στριφογύρισε το ρολόι στον καρπό της και κοίταξε την ώρα.
-Αν είναι να με κάνεις να σ’ ερωτευτώ τρελά, τότε φρόντισε να μη φάμε την ώρα μας κλεισμένοι εδώ στην μικρή καμπίνα σου, ετοιμάσου να πάμε στο Ρότερνταμ.
Ο Επαμεινώνδας έμεινε σκεπτικός για λίγο, του ξέφυγε ένας αναστεναγμός ευχαρίστησης, και μόνο με την σκέψη της τον έκανε να χαμογελάσει.
–Σα να ‘χεις δίκιο, 'Αντζελα. ίσως είμαι και εγώ τρελά ερωτευμένος μαζί σου, έχω δαγκώσει την λαμαρίνα που λένε. Αργά και τρυφερά την τράβηξε κοντά του, το πρόσωπο του λουζόταν στο απογευματινό φως, ακτινοβολώντας μια λάμψη. Τα μάτια του αντίκρισαν τα δικά της. Την φίλησε στο στόμα σφαλίζοντας τα μάτια του, απαλά στην αρχή, κι ύστερα παθιασμένα ξεχνώντας τα πάντα.
Το κάθε τι από τα περασμένα έσβησε μέσα στην ομίχλη. Το παρελθόν είχε ξεχαστεί.
Ζωντανή απόδειξη πως η ζωή σπάνια είναι έτσι όπως μας τη λένε.
Η 'Αντζελα ήταν μια ψηλή και αρκετά όμορφη κοπέλα με ίσια καστανά μαλλιά. Τα ταξίδια ήταν το πάθος της. Κατέφθασε στο πλοίο με την άφιξη στον λιμένα και θα έμενε σε όλη την διάρκεια των επισκευών δυο εβδομάδες περίπου. Ο δεσμός τους είχε επισημοποιηθεί και λογάριαζαν σύντομα να παντρευτούν. Έγινε κλήρωση για τον κουμπάρο, μεταξύ εμού και της κολλητής της. Ο κλήρος πάντα πέφτει στα κορίτσια.
Απ’ όσο δύναμαι να γνωρίζω η 'Αντζελα εξακολουθούσε ν’ αποτελεί μυστήριο σε ότι αφορούσε την προηγούμενη προσωπική της ζωή. Στα είκοσι πέντε χρόνια της τώρα δεν είχε κάποιο σοβαρό ερωτικό δεσμό με κανέναν, η έτσι φαινόταν τουλάχιστον.
Ωστόσο σήμερα έδειχνε φρέσκια και ευτυχισμένη.
Την ιδία ώρα στο καπνιστήριο του πλοίου εξελίσσεται διάλογος μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου μηχανικού.
-Τι λες μωρέ, ανήκουστο, είπε ο πρώτος χαμογελώντας αχνά, προσπαθώντας να αστειευτεί. Ο Τρίτος μηχανικός ο Μανώλης ο κρητικός δικαιολογείτο ως συνήθως για τις συχνές άδειες απουσίας που ζητούσε. Τακτικό το φαινόμενο.
Παραπονιόταν δε για τα προβλήματα που είχε με την τελευταία σχέση του.
-Έχω τσακωθεί τόσες φορές μ’ αυτή την καρακάξα που ούτε παντρεμένοι να ήμασταν.
-Εσύ μια ζωή αφήνεις τις γυναίκες και σε κάνουν ότι θέλουν, του είπε ο Πρώτος μηχανικός.
-Μερικές απ’ αυτές σίγουρα με κάνουν ότι θέλουν απάντησε με νόημα ο νεαρός κρητικός.
-Ναι οι όμορφες, είπε ο Πρώτος. Δε σ’ έχω δει ποτέ να κάνεις χατίρια σε άσχημη.
-Πρώτε μου επιτρέπεις να σου πω κάτι; Δε νομίζω πως θ’ άντεχα να ζω παντρεμένος, δεν τις αντέχω τις εντάσεις.
-Τότε καημένε μου, ετοιμάσου για ένα δύσκολο ταξίδι του είπε ο Πρώτος.
-Μπα έκανε ο Μανώλης απορημένος. Και μόνο στη σκέψη του μονίμου δεσμού δεν ένοιωθε καλά. Είχε την αίσθηση πως η ζωή του θα γεμίσει ετερόκλητες ευθύνες, μπερδεμένες μεταξύ τους.
Τελειώνοντας οι επισκευές, ο Μανώλης αποχαιρετώντας την τελευταία κατάκτηση του,
δεν θα ξεχνούσε ποτέ την έκφραση της, εκείνη την χαμένη, απελπισμένη έκφραση που είναι εντελώς περιττή κάθε λέξη.
Της 'Αντζελας της προκαλούσε θλίψη το γεγονός πως ο χρόνος παραμονής στο Ρότερνταμ τέλειωσε, στενοχωρημένη αποχαιρετούσε τον καλό της και γύρισε στην Ελλάδα ευτυχισμένη.
Ο Επαμεινώνδας έμεινε μέχρι αργά στην κουπαστή του πλοίου, παρακολουθώντας τον ήλιο που έδιωχνε την αραιή ομίχλη, η όποια ως εκείνη τη στιγμή ήταν απλωμένη πάνω από τα νερά του καναλιού. Το επόμενο χρονικό διάστημα οι εξελίξεις απέδειξαν πως ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές.




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

 
Web Informer Button